Er zijn ongeveer 400.000 verpleegkundigen in Nederland. Ik ben daar 1 van. In de zorgsector maken we ontzettend veel mee. Leuke dingen, nare dingen, ontroerende dingen, beangstigende dingen. In deze blog wil ik mijn verhalen vertellen, en misschien mensen inspireren voor de zorg.
Ik begon als kraamverzorgende in de provincie Flevoland. Ik dacht altijd leuk met die pasgeboren baby’s. Moeder en kind dat staat centraal. Eerlijk gezegd ben ik van een koude kermis thuisgekomen. Want met het hoge geboortecijfer in Flevoland heb je amper tijd voor moeder en kind. Er waren zelfs tijden dat ik drie gezinnen per dag had en dan vlieg je van hot naar her, probeert elk huis zo schoon mogelijk achter te laten, koffie klaar en beschuit met muisjes voor de visite en in sneltreinvaart de ouders ook nog babyproof maken. Ondoenlijk gewoon en diep respect voor de dames en heren die het in deze tijd nog volhouden!
Na een jaar hield ik het voor gezien in de kraam. Ik besloot om de opleiding tot verpleegkundige te gaan doen, zogezegd de oude inservice opleiding. Dit houdt in dat je full-time werkt in het ziekenhuis en daarnaast naar school gaat voor de broodnodige medische kennis en vaardigheden. De opleiding duurt 4 jaar en je werkt op verschillende afdelingen van het ziekenhuis, waar je leert omgaan met de verschillende zorgvragen. Want de zorg die je verleent op de afdeling Neurologie is anders dan op de afdeling chirurgie. Na 4 jaar had ik mijn diploma op zak en ging ik voor vast werken op de afdeling chirurgie. Maar na 2 zeer drukke enerverende jaren ging het ziekenhuis failliet en moesten er veel mensen noodgedwongen een nieuwe baan zoeken.
Ik ben toen terecht gekomen op de meldkamer van de ambulancedienst. Na drie maanden inwerken werd ik losgelaten achter de telefoon. Naast een gezonde dosis kennis over computersystemen en een flinke medische kennis, moet je ook beschikken over een stukje mensenkennis, inschattingsvermogen en goed kunnen luisteren. Dat lijkt in eerste instantie niet te doen, aan de telefoon, door alleen te luisteren en de juiste vragen te stellen, een situatie goed inschatten en de juiste zorg naar de hulpvragers te sturen. En het eerste jaar vond ik dat ook ontzettend moeilijk, maar al doende leert men dan toch. Na een jaar werken de opleiding gevolgd tot verpleegkundig centralist en de nodige cursussen gevolgd.
Zover de inleidende verhaallijn. Ik wil mijn verhalen, ervaringen en en hersenspinsels hier gaan bloggen, en inbreng is altijd welkom!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten