Nachtdienst

Zoals in de meeste zorginstellingen gebruikelijk is wordt er bij de meldkamer Ambulancedienst ook nachtdienst gedraaid. Want de zorg houd natuurlijk nooit op.

Alleen de nachtdiensten op de meldkamer zijn even anders dan bijvoorbeeld in het ziekenhuis. Op de meldkamer weet je namelijk nooit wat je te wachten staat. Je hebt nachten waar je niets te doen hebt, dit vinden de ambulance-verpleegkundigen en de chauffeurs over het algemeen de beste nachten omdat ze bij ons in de regio dan door mogen slapen. Voor ons op de meldkamer zijn dit de slechtste nachten want wij moeten wakker blijven. En als je niets te doen hebt duurt zo’n nacht natuurlijk 3 keer zo lang.

Voor ons zijn de nachten waarin de telefoon roodgloeiend staat de beste nachten. Want als je druk bent dan vliegt de nacht voorbij. Persoonlijk heb ik al aardig wat nachten achter de rug waarin het er heftig aan toe ging. Helaas zijn dit voor de burgers de ergste nachten van hun leven. En om dan toch de inzet zo goed mogelijk te laten verlopen voor de burgers kan een hele uitdaging zijn.

Het moeilijke van de nachtdiensten is om wakker te blijven, want elke cel in je lichaam schreeuwt om slaap. Dat weet iedereen die wel eens in de nachtdienst heeft gewerkt. Je lichaam reageert anders dan anders. En de beruchte dip komt toch wel, daarvoor maakt het niet uit hoe druk het is of hoe rustig.

Wat maak ik dan zoal mee in de nacht?

De drukste nachten zijn over het algemeen in het weekend, en zeker als er feesten aan de gang zijn of net zijn afgelopen. Dan heb je te maken met het hoge alcoholpercentage bij met name jongeren. En als het dan ook nog een frisse nacht is, dan vallen de jongeren die gedronken hebben met bosjes tegelijk tegen de vlakte. Daar kan je dan behoorlijk druk mee zijn.

Verder heb je soms te maken met de meest uiteenlopende meldingen. Van een bevalling tot een overleden persoon, reanimaties, koortsstuipen, hartinfarcten etc.. En geen enkel ziektebeeld dat zich van de klok wat aantrekt.

Een voordeel is wel dat bij elke melding de adrenaline door het lijf stroomt zodat je de melder goed te woord kan staan en adequate hulp kan bieden. Het zou toch wat zijn als je met een slaapdronken stem de 112 beantwoord.

Tips voor het wakker blijven zijn natuurlijk altijd welkom!

Kraamzorg perikelen

 

Wat gaat de tijd toch snel, vinden jullie niet? Mijn jongste nichtje is al weer een jaar. Ik weet nog goed dat ze geboren werd, daar was ik bij, als kraamzorg. Dat is toch iets heel bijzonders, kramen bij familie. Mijn zus heeft nu 3 kinderen en bij de laatste 2 heb ik de kraamzorg gedaan. Bij de eerste kon dat nog niet omdat ze een keizersnede moest ondergaan en dus in het ziekenhuis verbleef, maar bij de andere twee ben ik aanwezig geweest. In eerste instantie is het ook wel vreemd. Ik bedoel, ik ken mijn zus heel goed maar je bent natuurlijk dan wel op een heel privé terrein. En bij vreemden is dat niet zo erg, dan ben jij de professional en zijn zij de klant en na een week zie je elkaar in principe niet meer. Maar met familie is dat een ander verhaal.

Afspraken maken is dan ook heel belangrijk. Wat verwacht iedereen van die periode, die toch heel speciaal moet zijn. En wat willen ze wel en niet. Dat hebben we dan ook gewoon vastgelegd, zoals je eigenlijk ook bij vreemden doet, een soort zorgcontract eigenlijk!

Vanwege de keizersnede bij de eerste, moest ze met de andere bevallingen ook in het ziekenhuis zijn. Maar dat scheelt ook weer een hoop zooi thuis!!

Maar toch een bevalling bij je zus is niet te vergelijken met de bevalling bij een vreemde. De emoties gieren door je lijf en probeer het dan maar eens droog te houden, vergeet het maar!

En ik vindt het een belangrijk onderdeel van de band die je hebt met je zus, maar ook met de kinderen, want zo belangrijk als de geur is van de moeder, zo’n belangrijke geur heb jij als kraamverzorgende, en zeker als ze dus elke week weer die geur ruiken, dat is een belangrijk onderdeel van een band met een kind.

In die week werk je natuurlijk hard om het huis gezellig en schoon te houden, je verzorgd de andere kinderen en verwent de ouders. En dat nog meer dan bij een vreemd gezin. En wat erg leuk was om te doen, de kraamfeesten. Deze organiseerden we ongeveer 2 weken na de bevalling, erg leuk om te doen. Kan ik ook iedereen aanraden om te doen. Dit houdt de drukte tijdens de eerste week wat weg en je bent in een of twee keer meteen klaar.

Werken in de zorg

 

Er zijn ongeveer 400.000 verpleegkundigen in Nederland. Ik ben daar 1 van. In de zorgsector maken we ontzettend veel mee. Leuke dingen, nare dingen, ontroerende dingen, beangstigende dingen. In deze blog wil ik mijn verhalen vertellen, en misschien mensen inspireren voor de zorg.

Ik begon als kraamverzorgende in de provincie Flevoland. Ik dacht altijd leuk met die pasgeboren baby’s. Moeder en kind dat staat centraal. Eerlijk gezegd ben ik van een koude kermis thuisgekomen. Want met het hoge geboortecijfer in Flevoland heb je amper tijd voor moeder en kind. Er waren zelfs tijden dat ik drie gezinnen per dag had en dan vlieg je van hot naar her, probeert elk huis zo schoon mogelijk achter te laten, koffie klaar en beschuit met muisjes voor de visite en in sneltreinvaart de ouders ook nog babyproof maken. Ondoenlijk gewoon en diep respect voor de dames en heren die het in deze tijd nog volhouden!

Na een jaar hield ik het voor gezien in de kraam. Ik besloot om de opleiding tot verpleegkundige te gaan doen, zogezegd de oude inservice opleiding. Dit houdt in dat je full-time werkt in het ziekenhuis en daarnaast naar school gaat voor de broodnodige medische kennis en vaardigheden. De opleiding duurt 4 jaar en je werkt op verschillende afdelingen van het ziekenhuis, waar je leert omgaan met de verschillende zorgvragen. Want de zorg die je verleent op de afdeling Neurologie is anders dan op de afdeling chirurgie. Na 4 jaar had ik mijn diploma op zak en ging ik voor vast werken op de afdeling chirurgie. Maar na 2 zeer drukke enerverende jaren ging het ziekenhuis failliet en moesten er veel mensen noodgedwongen een nieuwe baan zoeken.

Ik ben toen terecht gekomen op de meldkamer van de ambulancedienst. Na drie maanden inwerken werd ik losgelaten achter de telefoon. Naast een gezonde dosis kennis over computersystemen en een flinke medische kennis, moet je ook beschikken over een stukje mensenkennis, inschattingsvermogen en goed kunnen luisteren. Dat lijkt in eerste instantie niet te doen, aan de telefoon, door alleen te luisteren en de juiste vragen te stellen, een situatie goed inschatten en de juiste zorg naar de hulpvragers te sturen. En het eerste jaar vond ik dat ook ontzettend moeilijk, maar al doende leert men dan toch. Na een jaar werken de opleiding gevolgd tot verpleegkundig centralist en de nodige cursussen gevolgd.

Zover de inleidende verhaallijn. Ik wil mijn verhalen, ervaringen en en hersenspinsels hier gaan bloggen, en inbreng is altijd welkom!