Kraamzorg perikelen

 

Wat gaat de tijd toch snel, vinden jullie niet? Mijn jongste nichtje is al weer een jaar. Ik weet nog goed dat ze geboren werd, daar was ik bij, als kraamzorg. Dat is toch iets heel bijzonders, kramen bij familie. Mijn zus heeft nu 3 kinderen en bij de laatste 2 heb ik de kraamzorg gedaan. Bij de eerste kon dat nog niet omdat ze een keizersnede moest ondergaan en dus in het ziekenhuis verbleef, maar bij de andere twee ben ik aanwezig geweest. In eerste instantie is het ook wel vreemd. Ik bedoel, ik ken mijn zus heel goed maar je bent natuurlijk dan wel op een heel privé terrein. En bij vreemden is dat niet zo erg, dan ben jij de professional en zijn zij de klant en na een week zie je elkaar in principe niet meer. Maar met familie is dat een ander verhaal.

Afspraken maken is dan ook heel belangrijk. Wat verwacht iedereen van die periode, die toch heel speciaal moet zijn. En wat willen ze wel en niet. Dat hebben we dan ook gewoon vastgelegd, zoals je eigenlijk ook bij vreemden doet, een soort zorgcontract eigenlijk!

Vanwege de keizersnede bij de eerste, moest ze met de andere bevallingen ook in het ziekenhuis zijn. Maar dat scheelt ook weer een hoop zooi thuis!!

Maar toch een bevalling bij je zus is niet te vergelijken met de bevalling bij een vreemde. De emoties gieren door je lijf en probeer het dan maar eens droog te houden, vergeet het maar!

En ik vindt het een belangrijk onderdeel van de band die je hebt met je zus, maar ook met de kinderen, want zo belangrijk als de geur is van de moeder, zo’n belangrijke geur heb jij als kraamverzorgende, en zeker als ze dus elke week weer die geur ruiken, dat is een belangrijk onderdeel van een band met een kind.

In die week werk je natuurlijk hard om het huis gezellig en schoon te houden, je verzorgd de andere kinderen en verwent de ouders. En dat nog meer dan bij een vreemd gezin. En wat erg leuk was om te doen, de kraamfeesten. Deze organiseerden we ongeveer 2 weken na de bevalling, erg leuk om te doen. Kan ik ook iedereen aanraden om te doen. Dit houdt de drukte tijdens de eerste week wat weg en je bent in een of twee keer meteen klaar.

Werken in de zorg

 

Er zijn ongeveer 400.000 verpleegkundigen in Nederland. Ik ben daar 1 van. In de zorgsector maken we ontzettend veel mee. Leuke dingen, nare dingen, ontroerende dingen, beangstigende dingen. In deze blog wil ik mijn verhalen vertellen, en misschien mensen inspireren voor de zorg.

Ik begon als kraamverzorgende in de provincie Flevoland. Ik dacht altijd leuk met die pasgeboren baby’s. Moeder en kind dat staat centraal. Eerlijk gezegd ben ik van een koude kermis thuisgekomen. Want met het hoge geboortecijfer in Flevoland heb je amper tijd voor moeder en kind. Er waren zelfs tijden dat ik drie gezinnen per dag had en dan vlieg je van hot naar her, probeert elk huis zo schoon mogelijk achter te laten, koffie klaar en beschuit met muisjes voor de visite en in sneltreinvaart de ouders ook nog babyproof maken. Ondoenlijk gewoon en diep respect voor de dames en heren die het in deze tijd nog volhouden!

Na een jaar hield ik het voor gezien in de kraam. Ik besloot om de opleiding tot verpleegkundige te gaan doen, zogezegd de oude inservice opleiding. Dit houdt in dat je full-time werkt in het ziekenhuis en daarnaast naar school gaat voor de broodnodige medische kennis en vaardigheden. De opleiding duurt 4 jaar en je werkt op verschillende afdelingen van het ziekenhuis, waar je leert omgaan met de verschillende zorgvragen. Want de zorg die je verleent op de afdeling Neurologie is anders dan op de afdeling chirurgie. Na 4 jaar had ik mijn diploma op zak en ging ik voor vast werken op de afdeling chirurgie. Maar na 2 zeer drukke enerverende jaren ging het ziekenhuis failliet en moesten er veel mensen noodgedwongen een nieuwe baan zoeken.

Ik ben toen terecht gekomen op de meldkamer van de ambulancedienst. Na drie maanden inwerken werd ik losgelaten achter de telefoon. Naast een gezonde dosis kennis over computersystemen en een flinke medische kennis, moet je ook beschikken over een stukje mensenkennis, inschattingsvermogen en goed kunnen luisteren. Dat lijkt in eerste instantie niet te doen, aan de telefoon, door alleen te luisteren en de juiste vragen te stellen, een situatie goed inschatten en de juiste zorg naar de hulpvragers te sturen. En het eerste jaar vond ik dat ook ontzettend moeilijk, maar al doende leert men dan toch. Na een jaar werken de opleiding gevolgd tot verpleegkundig centralist en de nodige cursussen gevolgd.

Zover de inleidende verhaallijn. Ik wil mijn verhalen, ervaringen en en hersenspinsels hier gaan bloggen, en inbreng is altijd welkom!